ⓤⓘⓤⓘⓢⓗⓘⓘ

 

Missing Love…บางสิ่งบางอย่างที่ขาดหายไป 

 ตอนที่ 2 วิญญาณที่ 1 และวิญญาณที่ 2 Switch!!

        “...แต่ผู้จัดการ แล้วแฟนเพลงของพวกเราล่ะครับ?”

                “ฉันคิดว่า...คงจะต้องเก็บเป็นความลับอยู่แล้วล่ะ พวกนายคงไม่ว่าอะไร...” ผู้จัดการของวงดงบังชินกิกล่าวด้วยความกังวลอยู่ไม่น้อย “…ใช่ไหม ยุนโฮ?”

                “พวกเราก็ขึ้นอยู่กับผู้จัดการอยู่แล้วครับ” ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง

                ...คงไม่เป็นไร จริงๆนะ?...

                ยุนโฮคิดก่อนที่จะค่อยๆคลาดสายจากผู้จัดการแล้วมองคนที่นอนบนเตียงสีขาวอย่างสงบ ดวงตากลมโตของคนคนนั้นได้ถูกปิดด้วยเปลือกตาสีขาวซีด จมูกโด่งได้สันกำลังสูดอากาศเข้า-ออกสม่ำเสมอพร้อมทั้งปากสีชมพูที่อ่อนกว่าปกติได้เผยอออกมาเล็กน้อย สติของยุนโฮกลับคืนมา เมื่อได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นของจุนซู...

                “ฉะ...ฉัน...ฮึก ฉันขอโทษ…ฉันผิดเอง…ที่ต้องให้แจจุงขึ้นไปบนหลังคานั่น ฮึก…” จุนซูพยายามกลั้นน้ำตาที่ไหลออกมา แต่ความพยายามของเขาก็ไม่สามารถเอาชนะได้

                “มันไม่ใช่ความผิดของนายหรอก...จุนซู” ยูชอนปลอบคนที่อยู่ข้างๆของเขาพร้อมลูบหัวเบาๆ

                “.....” ความเงียบเริ่มโรยตัวเข้ามาในห้องพักคนไข้

 

 

                 “...ยุนโฮ…”

                เสียงเรียกของใครบางคนเล็ดลอดเข้ามาให้หูของยุนโฮ มันเหมือน...เสียงกระซิบที่ล่องลอยมาตามอากาศ... เขาหันไปมองร่างของแจจุงที่นอนอยู่บนเตียงอย่างสงบนิ่ง

                 ...ยังหลับอยู่นี่นา

                ยุนโฮคิดในใจก่อนที่จะหันไปมองจุนซูกับยูชอนที่กำลังเดินออกไปจากห้องพักคนไข้

                “ฉันจะพาจุนซูไปสงบสติอารมณ์ก่อนนะ ฝากดูแลแจจุงด้วย” ว่าแล้วยูชอนก็ประคองร่างที่สั่นสะท้านของจุนซูออกจากห้องไป

                เมื่อทั้งสองเดินออกไปแล้ว ก็เหลือชางมินคนเดียวที่ช่วยเขาเฝ้าแจจุง...

                “พี่ยุนโฮ...ผมจะออกไปซื้ออาหารมาให้พี่นะ เพราะเมื่อกลางวันพี่ก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย...ผมไปล่ะ” แล้วอีกรายหนึ่งก็เดินออกไปพร้อมโบกมือหย่อยๆ โดยปล่อยให้เขาเฝ้าแจจุงอยู่คนเดียว...

                ...เขารู้สึกเสียใจพอๆกับที่จุนซูเสียใจ

                เพราะเขาไม่สามารถช่วยแจจุงได้...

                “...อืม...”

                เสียงอันเบาบางครางมาจากลำคอของคนที่นอนอยู่บนเตียง คิ้วเริ่มขมวดเข้าหากันราวกับกำลังรู้สึกเจ็บปวด ก่อนที่ดวงตาสีนิลกลมโตจะค่อยๆเปิดขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมกระพริบปริบๆอย่างงุนงง เมื่อเห็นร่างสูงที่นั่งกุมมือของเขาอย่างห่วงใย

                “แจจุง! นายฟื้นแล้ว!!” ยุนโฮจับไหล่ของแจจุงดันเข้ามาในอ้อมกอดของเขาด้วยเป็นห่วงอย่างที่สุด 

                คนถูกกอดทำหน้าเหวอทันที ก่อนที่ปากสีชมพูอ่อนอ้าออก เตรียมพร้อมที่จะพรั่งพรูคำบางคำออกมา... 

                “...นาย...เป็นใคร?” 

                ทุกอย่างในห้องหยุดและสงบนิ่งราวกับนาฬิกาที่ไม่ได้ไขลาน หัวใจของคนที่ได้ยินกระตุกเล็กน้อยก่อนที่จะเผยยิ้มแห้งๆออกมาพร้อมตบที่ไหล่ของแจจุงเบาๆ 

                “นายอย่าแกล้งฉันสิ แจจุง...นายแกล้งทำเป็นความจำเสื่อมใช่ไหมล่ะ ทำอย่างกับฉันไม่รู้นะ ฮ่ะๆ” ยุนโฮหัวเราะเหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องตลกขบขัน แต่เขากลับลุ้นอยู่ในใจว่า ‘ถ้าแจจุงเป็นอย่างนั้นจริงๆล่ะ?’ 

                “เอ่อ...ขอโทษนะ ฉันไม่รู้จักนายจริงๆ…” คนตรงหน้าของเขาปัดมือไปมาประมาณว่าปฏิเสธ 

                เมื่อแจจุงกรอกตามองไปที่มือของเขา เขาถึงกับร้องว้ากเลยทีเดียวพร้อมเอื้อมมือจับที่อกของตัวเอง...แจจุงรีบกระโดดลงจากเตียงแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ถึงอาการปวดศีรษะจะทำร้ายเขาเมื่อตื่นขึ้นก็ไม่เท่ากับอาการตกใจอะไรบางอย่างสุดขีดที่ปรากฏอยู่บนร่างกายของเขา... 

                “อ้ากกกกกกกก!!” เสียงหวีดร้องดังออกมาจากห้องน้ำอย่างไม่ขาดสาย  

                นางพยาบาลที่เดินผ่านไปผ่านมาแถวนั้นต่างกรูกันเข้ามาดูอาการของคนไข้ที่บาดเจ็บที่ศีรษะและขา คนไข้นั้นคือแจจุงนั่นเอง...ที่กำลังหวีดร้องอยู่ในห้องน้ำด้วยความตกใจ 

                ทันใดนั้น...ก็มีเสียงโหวกเหวกโวยวายดังออกมาจากห้องพักคนไข้ที่อยู่ถัดไปจากห้องของคิมแจจุง นางพยาบาลที่เข้ามาในห้องพักคนไข้ของนักร้องชื่อดังวิ่งแยกออกไปดูอาการของคนไข้อีกรายที่อยู่ห้องถัดไป 

                “ไม่นะ!!!!!!!” 

                ยุนโฮได้ยินเสียงผู้หญิงดังทะลุมาจากกำแพงข้างห้อง เขารู้ว่าเสียงมันต้องดังมากๆ เพราะเขาได้ยินมันชัดแจ๋วมากเลย แต่เขาไม่มีเวลามานั่งฟังเรื่องของคนอื่น เขาต้องไปดูอาการของแจจุงเสียก่อน... 

                เมื่อเขาเปิดประตูห้องน้ำออกไป ก็พบร่างอ่อนแรงของแจจุงที่ทรุดลงกับพื้น ใบหน้าอมชมพูซีดลงทันทีที่เห็นตัวเองในกระจก  

                แจจุงค่อยๆเอื้อมมือลูบใบหน้าของตัวเองเบาๆอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง ยุนโฮรีบวิ่งเข้ามาประคองร่างอ่อนแรงของแจจุงอย่างเป็นห่วง 

                “นายเป็นอะไรหรือเปล่า...แจจุง?” เขากระซิบข้างหูของร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างแผ่วเบา ชื่อที่เขาเรียกหาเรียกตอกย้ำความหวาดกลัวภายในจิตใจ สีหน้าของแจจุงเริ่มปรากฏความกลัวราวกับว่าพวกเขาไม่เคยรู้จักกันมาก่อน... 

                มือของแจจุงค่อยๆผลักอกของยุนโฮออกก่อนที่จะกล่าวอะไรบางอย่างแล้ววิ่งออกไปจากห้องไป... 

                “...ฉันขอโทษ ฉันไม่ใช่แจจุง…”    

 

                “ไม่นะ!!!!!!!” 

                เสียงหวีดร้องดังออกมากจากห้องน้ำของห้องพักคนไข้ที่เป็นห้องถัดไปจากห้องของคิมแจจุง เส้นผมสีดำสนิทของเธอถูกขย้ำโดยเจ้าของผมนั้นอย่างไม่เป็นทรง หญิงสาวกรีดร้องอย่างตกใจ เมื่อเห็นร่างของตัวเองในกระจกอย่างที่ไม่เคยเคยเห็นมาก่อน... 

                “ยัยคิมซูจอง! แกจะร้องทำไมฮะ!!” เพื่อนของคนที่อยู่ข้างๆเธอเขย่าตัวของซูจองแรงๆเหมือนพยายามให้เธอรู้สึกตัว 

                “หะ...หา!? ใครคือซูจอง? ฉะ...ฉันเหรอ??” ซูจองเหวอก่อนที่จะมองทุกอย่างที่อยู่รอบตัวของเธออย่างถี่ถ้วนราวกับว่าเธอเป็นคนไข้โรคจิต 

                ซูจองมองไปที่ 3 ชีวิตที่นั่งบนโซฟาอย่างุนงง...ถ้ารวมคนที่มาขย้ำไหล่ของเธอล่ะก็รวมเป็น 4 คน 

                โอ๊ยๆ อะไรกันเนี่ย!! ตั้งแต่ตื่นมาก็เจอแต่ยัยพวกนี่ ทั้งๆที่น่าจะเป็นไอ้พวก 4 คนนั่นมากกว่า... 

                เธอคิดในใจก่อนที่จะขย้ำหัวตัวเองซ้ำๆอีกหลายครั้ง 

                “แกอย่าแกล้งทำเป็นความจำเสื่อมเลย มันทำให้พวกเราตกใจนะเว้ย! แกเป็นโรคประสาทหรือไง???” ผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนโซฟาวางนิตยสารแฟชั่นลงบนโต๊ะก่อนที่ลุกขึ้นแล้วเดินมาใกล้ซูจอง 

                คนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นโรคประสาทค่อยๆก้าวขาถอยหลังไปเรื่อยๆ 

                “อ่ะ...อะ...จะทำอะไรน่ะ...” ซูจองพูดด้วยความหวาดกลัวก่อนที่จะวิ่งออกนอกห้องพักคนไข้ไปอย่างรวดเร็ว... 

                เมื่อร่างของซูจองหายลับไปแล้ว ทุกคนในห้องถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย คนที่เขย่าไหล่ของซูจองเดินเข้ามาตบไหล่ของคนที่ไล่ใครบางคนหนีเตลิดไปก่อนที่จะพูดขึ้น... 

                “แกไม่น่าไปตะคอกมันเลยนะ ฮยังกิ” คำพูดของจีมินทำให้ฮยังกิคอตกทันทีก่อนที่จะตอบ... 

                “ฉันแค่แกล้งมันเล่นๆน่า...แต่ไม่นึกว่ามันจะกลัวขนาดวิ่งหนีออกไป” 

                “ฮยังกิก็พูดถูกนะ จีมิน ทุกทีที่พวกเราแกล้งซูจอง มันจะแกล้งพวกเรากลับหรือไม่ก็ใช้ความรุนแรงเนี่ยแหละ...” คนที่ชื่อโยแฮงก็เห็นด้วยกับฮยังกิเช่นกัน 

                “งั้นพวกเราไปตามซูจองกลับมาดีกว่า จะได้ถามว่ามันเป็นอะไรไหม...” คนที่นั่งอยู่ข้างๆโยแฮงชื่อยองอึนเสนอ ก่อนที่จะถูกจีมินขัดขึ้นมาก่อน 

                “ฉันว่าพวกเราไม่ต้องไปหามันแล้วล่ะ…” จีมินพูดก่อนที่จะแสยะยิ้มออกมาเล็กน้อย 

                “แกจะปล่อยให้มันเดินกลับมาเองเรอะ?” โยแฮงหันหน้าไปมองจีมินอย่างงๆ 

                “เปล่าหรอก...เมื่อตะกี้ฉันเห็นมันวิ่งไปชนใครสักคนที่หน้าห้องเนี่ยแหละ”  

                ว่าแล้วทุกคนก็ยื่นหน้าออกนอกประตูพร้อมก้มหน้ามองซูจองที่นอนคลุกกับพื้นและกุมหัวตัวเองอยู่ ทั้ง 4 คนไม่ได้สนใจอาการของซูจองเท่าไร แต่ไปให้ความสนใจกับคนที่ถูกซูจองชนมากกว่า ดูเหมือน‘เขา’จะเจ็บไหล่ของเขาเพราะมีใครบางคนเอาหัวไปกระแทกมัน ‘เขา’เสยผมที่ตกลงมาปิดหน้าของเขาอย่างรีบร้อน เผยให้เห็นใบหน้าอันอ่อนหวานที่ทำให้ทุกคนถึงกับตกตลึง! 

                “...จะ...แจจุง! ใช่จริงๆด้วย!! คิมแจจุง!! เฮ้ยๆ รีบปลุกไอ้ซูจองขึ้นมาเร็วๆสิ!” ยองอึนแทบกรี๊ดก่อนที่จะเขย่าร่างซูจองที่ไม่ได้สติสักเท่าไรพร้อมตบหน้าเบาๆ 

                “...งืม...อืม...ฮะ?...เมื่อตะกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?” ซูจองทำตาปรือก่อนที่เบิกตามองคนที่อยู่ตรงหน้าของเธอให้ชัดขึ้น 

                เมื่อแจจุงมองหน้าของคนที่วิ่งมาชนเขา ปากสีชมพูได้รูปก็ค่อยๆอ้าออกช้าๆก่อนที่ต่างคนต่างจะเอื้อมมือไปชี้หน้ากันและกัน 

                “...มะ...มะ...ไม่จริง!!” ทั้งสองคนต่างร้องขึ้นอย่างกับนัดหมายกันไว้แล้ว ทำให้ให้ทุกคนที่เดินผ่านไปผ่านมาที่ทางเดินและรวมถึงเพื่อนๆของซูจองก็สะดุ้งไปตามๆกัน 

                เมื่อแจจุงและซูจองหยุดโหยหวน ความเงียบก็เริ่มโรยตัวเข้ามาอย่างไม่รู้ตัว ทั้งสองคนนั้นต่างจ้องมองใบหน้าของฝ่ายตรงข้ามอย่างไม่วางตาด้วยความเครียด 

                ร่างสูงเดินออกมาจากห้องพักของแจจุงพร้อมประหลาดใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ทางเดินโรงพยาบาล ยุนโฮมองไปที่ใบหน้าของแจจุงที่ปรากฏความเคร่งเครียดมาก เพราะกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ในหัวอย่างหนักที่สุด เขาไม่เคยเห็นใบหน้าอย่างนี้ของแจจุงเลย เหมือนกับว่า...นี่ไม่ใช่...แจจุง... ในขณะนั้นยุนโฮสะดุดกับสายตาประหลาดใจของซูจองที่มองมาทางเขา 

                ...สายตานี้...มันช่างคุ้นเคยจริงๆ... 

                เขาแค่คิดในใจเท่านั้นก่อนที่จะสลัดมันทิ้ง แล้วปริปากถามคนตรงหน้าของเขาที่หันหลังให้เขาอยู่ 

                “นายรู้จักเธอเหรอ? แจจุง”  หัวใจของซูจองแกว่งไปชั่วขณะ เมื่อเห็นภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา มันเป็นเหตุการณ์ที่ตอกย้ำว่า...  

                ...พวกเขาทั้งสองคน...  

                .

                .

                .

                ...สลับร่างกัน!!    

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เม้นให้ด้วยนะคะ >W<=

edit @ 5 Dec 2009 07:21:53 by Vaniila&Choco

edit @ 5 Dec 2009 07:23:51 by Vaniila&Choco

edit @ 5 Dec 2009 07:42:23 by Vaniila&Choco

 

 Missing Love…บางสิ่งบางอย่างที่ขาดหายไป 

 

 ตอนที่ 1 โศกนาฏกรรม 

 

        "…It’s your love, your love…แนเก ซารางึล ดึลรยอชูดอน...คือแดน นาเอ รีดึม แน ซัลเมซอนมุล...นล ฮางซาง คยอเทชอ อารึมดาอุน กูมี ดเวออชวอ โอ บุลรอชุลแร นอน นาเอ โนแร…"

 

        เสียงเพลง You’re my merody ที่ดังออกมาจากวิทยุบ่อยมาก จนคนฟังสามารถร้องเพลงได้แล้ว มันก็จริงอยู่...เขาก็สามารถร้องได้อยู่แล้วด้วย เพราะมันเป็นเพลงที่’เขา’กับสมาชิกในวง ‘ทงบังชินกิ’ สร้างสรรค์มันขึ้นมากับมือ ‘เขา’คลี่ยิ้มด้วยริมฝีปากบาง เพราะตอนนี้เขากำลังมีความสุข...

        คนที่เปิดวิทยุปรับเสียงให้ดังขึ้น พร้อมหยิบผ้าเช็ดตัว เพื่อเตรียมตัวเข้าไปชำระร่างกายของเขาในห้องน้ำ แต่ทว่าไม่ทันที่เขาจะถอดชิ้นส่วนเสื้อผ้าด้านล่างซึ่งเป็นชิ้นสุดท้าย ประตูห้องน้ำก็เปิดดังปัง! 

 

        "เฮ้ย! ยุนโฮ!! นายเห็นแจจุงหรือเปล่า!?" คนที่เปิดประตูห้องน้ำแทบพังเป็นใครที่ไหนซะได้...ปาร์คยูชอน นี่เอง เหมือนเขากำลังรีบร้อนหาแจจุง...เพราะดูจากอาการหอบแฮกของเขา ทำให้ยุนโฮประเมินในสมองได้ว่า หมอนี่กำลังรีบ... 

 

        "ไม่เห็น...ตั้งแต่ฉันกลับมาบ้าน ฉันก็รีบไปอาบน้ำเลย แล้วฉันจะเจอแจจุงได้ยังไงล่ะ?" ยุนโฮตอบกลับไปด้วยความกวน แต่ยูชอนก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แล้วก็วิ่งออกไปโดยที่ยังไม่ได้ปิดประตูห้องน้ำ ปล่อยให้คนที่กำลังจะอาบน้ำต้องเดินออกไปปิดประตูอย่างเลี่ยงไม่ได้ด้วยบ็อกเซอร์ตัวเดียวเท่านั้น 

 

        ในขณะที่เขาเดินออกไป ชางมินผู้กลับมาจากวิ่งจ็อกกิ้งก็เดินผ่านมาพอดี 

 

        "โห...พี่! วันนี้หนาวมากเลยนะ พี่ยังกล้าเดินใส่บ็อกเซอร์ร่อนบ้านอีกเหรอ?" ชางมินถามพร้อมอมยิ้มเล็กๆ และกำลังหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้ ประมาณว่าต้องการจะแกล้ง 

 

        "นายอย่าคิดที่จะถ่ายไว้นะ ชางมิน!!" ว่าแล้วสิ้นประโยค ยุนโฮก็วิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างไม่คิดชีวิต 

         เอาล่ะ...มาสรุปกันดีกว่า ว่าตอนนี้ทุกคนในบ้านกำลังทำอะไรกันอยู่

-       ยุนโฮ : กำลังจะอาบน้ำ โดยได้รับการรบกวนจากยูชอน(ที่พังประตูเข้ามา)และชางมิน(ที่จ๊ะเอ๋กับบ็อกเซอร์ของยุนโฮ แล้วคิดที่จะถ่ายรูปเก็บไว้)

-       ยูชอน : ตามหาแจจุงที่หายสาบสูญ (หรือเปล่า??)

-       ชางมิน : พึ่งกลับมาจากวิ่งจ๊อกกิ้ง และรออาหารกลางวันจากคุณแม่ประจำบ้าน (คือแจจุงนั้นเอง!!)

 

        เอ๊ะ...พวกเราลืมใครไปหรือเปล่า? ใช่เลย! แจจุงกับจุนซูไง!! 

 

        "แจจุง! อีกนิดเดียว!! จะชัดแล้ว" จุนซูเงยหน้าขึ้นไปตะโกนกับเพดาน(?)พร้อมมองดูทีวีที่คลื่นไม่ดีอย่างมาก จุนซูมองทีวีที่จะมีท่าทีจะเจ๊งอย่างอนาถเป็นที่สุด 

 

        "นายลองมาปรับเสาอากาศแทนฉันไหมล่ะ จุนซู!! ว่ามันลำบากแค่ไหน!" เสียงหวานตะโกนจากหลังคาบ้านแว่วลงมาถึงชั้นสองที่จุนซูกำลังอนาถกับทีวีอยู่ 

 

        "ไม่รู้แหละ! ก็นายเป็นคนทำมันพัง นายก็ต้องชดใช้สิ" จุนซูแวดใส่แจจุงที่อยู่บนหลังคาด้วยเสียงโลมาของเขา 

 

        เมื่อแจจุงที่ยืนอยู่บนหลังคาบ้านได้ยินเสียงตอบกลับของจุนซู ทำให้เขานึกถึงเหตุการณ์ที่เขาไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น

 

        ในตอนเช้าของวันนี้ แจจุงเกิดเป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้...เขาคิดที่จะขึ้นไปบนหลังคาบ้าน เพื่อที่จะเก็บลูกฟุตบอลที่จุนซูเตะขึ้นไปบนนั้นแล้วเอามันลงมาไม่ได้เมื่อไม่กี่วันก่อน แต่ในขณะที่แจจุงปีนขึ้นไปนั้น เขาเกิดลื้นเพราะตะไคร้น้ำที่เกาะบนหลังคาบ้าน ทำให้เขาจำเป็นจะต้องจับเสาอากาศทีวีอย่างช่วยไม่ได้

 

        เปาะ! 

 

        "อ๊า! เสาทีวี...หัก!" แจจุงอุทานขึ้นมาก่อนที่จะซ่อมมันให้เป็นอย่างเดิมแต่พยายามมันไปก็เท่านั้น 

 

        เขาก็เลยตัดสินใจวิ่งสุดชีวิตไปหยิบกาวกับเทบกาว เพื่อมาติดเสาอากาศทีวี ก่อนที่สมาชิกในวงคนอื่นๆจะเปิดทีวีและพบว่ามันเปิดไม่ได้ แล้วมันจะต้องเกิดสงครามขนาดย่อมขึ้น โดยแจจุงเป็นคนถูกกระทำ(ถูกรุมกระทืบนั่นเอง)

 

        ขณะที่เขากำลังลื่นลงหลังคาบ้านสู่ระเบียงของชั้นสอง แขกที่ไม่ได้รับเชิญเดินออกมาพร้อมบิดขี้เกียจ เพื่อที่จะออกมาสูดอากาศธรรมชาติภายนอกบ้าน ร่างสูงหลับตาพริ้มก่อนที่จะชูแขนแข็งแกร่งขึ้นเหนือหัวแล้วสูดอากาศเข้าไปเต็มปอด แจจุงอยากจะหลบทิศทางการลงจอดบนพื้นอย่างนุ่มนวล แต่ทว่าเขากลับควบคุมทิศทางไม่ได้เลย...

 

        "หลบไป! ยุนโฮ!!" แจจุงตะโกนเสียงแข็ง ยุนโฮลืมตาขึ้นด้วยความตกใจก่อนที่จะร้องเหวอ... 

 

        "เฮ้ย!!" ต่างคนต่างไม่หลบให้ซึ่งกันและกัน ทำให้เท้าของแจจุงลงไปประทับกับอกของยุนโฮเข้า(=ถีบ) สุดท้ายก็จบลงด้วยการลงไปนอนกองกับพื้นทั้งคู่ 

 

        อยู่ๆเสียงโหวกเหวกโวยวายก็ดังขึ้นและตามมาด้วยแรงกระแทกประตูห้องนอนต่อมา จุนซูกับยูชอนโพล่หน้าเข้ามาต้องการจะถามว่า... 

 

        "นี่! นายตื่นหรือยังเนี่ย! เช้าแล้วนะ...เฮือก!" ผู้มาเยือนทั้งสองคนถึงกับตกใจเป็นไก่ตาแตก หลังจากเห็นสภาพของยุนโฮกับแจจุงกำลัง...ขึ้นคร่อมกัน! โดยที่มีร่างบางขึ้นคร่อมอยู่ด้านบน... 

 

        "เอ่อ...ฉันว่าพวกเราเข้ามาผิดจังหวะสินะ จุนซู" ยูชอนสะกิดไหล่ของจุนซู เพื่อเรียกสติของคนที่อยู่ข้างๆกลับคืนมาก่อนที่จะลากจุนซูออกจากห้องไป ไม่ผิดหรอก...ที่พวกเขาจะตกใจกัน...

 

        เพราะภาพที่พวกเขาเห็นก็คือ...แจจุงนั่งลงบนอกของยุนโฮ... 

 

        "เฮ้! นายจะนั่งบนอกของฉันอีกนานไหม?" ยุนโฮพูดก่อนที่จะจับเอวของร่างบางแล้วเหวี่ยงออกไปด้านข้าง 

 

        "อ๊ะ!" คนหน้าหวานสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรมากนัก ยอมให้เขาโยนไปด้านข้างแต่โดยดี 

 

        "นายอย่าร้องเสียงที่มันน่าแหวะอย่างนี้ได้ไหม?" 

 

        "...ฉันขอโทษ อยู่ๆฉันก็โผล่มาจากระเบียง...นายตกใจหรือเปล่า?" แจจุงมองพื้นก่อนที่จะช้อนตาขึ้นไปมองหน้าของเขา เพื่อจะดูปฏิกิริยาของยุนโฮ 

 

        เมื่อร่างสูงมองกริยาที่เหมือนเด็กยอมรับผิดของคนตรงหน้าก็คลี่ยิ้มบางๆออกมา และเอื้อมมือลูบหัวของแจจุงเบาๆ 

 

        "ใครที่เจออย่างนี้ ก็ตกใจกันทุกคนนั้นแหละ แล้วนายขึ้นไปทำอะไรบนหลังคานั่นล่ะ?" ยุนโฮถาม ทำให้แจจุงได้สติกลับคืนมา แล้วนึกขึ้นได้ว่าตัวเองจะต้องทำอะไรต่อไป 

 

        "ไม่มีอะไรหรอก ยุนโฮ! ฉันไปก่อนนะ แล้วเจอกันตอนมื้อกลางวันนะ!!” ว่าแล้วเขาก็ฉีกยิ้มส่งจนครบสามสิบสองซี่แล้วรีบโกยไปที่ห้องนอนของตนเองอย่างไม่รี่รอ 

 

        ในขณะที่แจจุงวิ่งสุดชีวิตไปที่ห้องนอนของตัวเอง เพื่อที่จะไปหยิบอุปกรณ์อำพรางศพของเสาอากาศทีวี ระหว่างทางผ่าน เขาพบจุนซูกำลังอึ้งทึ้งและช็อกกับทีวีที่ไม่มีภาพปรากฏอย่างใด แจจุงเริ่มปลงตกก่อนที่จะวิ่งไปที่จุนซูในทันที 

 

        "จะ...จุนซู อ่ะนี่...ลูกฟุตบอลที่นายเตะมันขึ้นไปวิ่งเล่นบนหลังคาน่ะ" แจจุงพูดอย่างตะกุกตะกัก พร้อมคลี่ยิ้มที่สามารถทำให้สาวๆหลายคนตกหลุมรักได้เลย 

 

        "...ฉันเข้าใจแล้ว ในขณะนายขึ้นไปเก็บลูกฟุตบอลให้ฉันแต่นายลื่น ทำให้นายต้องจับเสาอากาศทีวีแล้ว...หัก! ใช่ไหม???" ว่าแล้วจุนซูก็ทำท่าประกอบไปด้วย แจจุงก้มหน้าลงเหมือนยอมรับผิด 

 

        "ฉะ...ฉันขอโทษ นายอย่าไปบอกเรื่องนี้กับใครเลยนะ ขอร้องล่ะ" 

 

        "งั้นนายสัญญากับฉันก่อน...ว่าจะทำไก่ทอดเป็นอาหารมื้อกลางวันนะ" จุนซูว่าก่อนที่จะยิ้มหน้าระรื่นด้วยความเห็นแก่กิน 

 

        "เออก็ได้! นายกับยูชอนอยากกินใช่ไหมล่ะ ฉันรู้" แจจุงรีบตอบทันทีก่อนที่คนตรงหน้าจะเปลี่ยนใจ 

 

        "งั้นนายขึ้นไปซ่อมเสาอากาศทีวีบนหลังคาเถอะ เดี๋ยวฉันจะเฝ้าทีวีนี่เอง" ว่าแล้วจุนซูก็ล้มตัวลงนั่งบนโซฟาขนาดใหญ่ 

 

        ...ขอบคุณนะ จุนซู = =;; 

 

        แจจุงขอบคุณจุนซูในใจที่ช่วยเขานิดเดียวก็ยังดี ก่อนที่เขาจะเคลื่อนตัวเองไปยังหลังคาบ้านดังเดิมหลังจากที่เขาหยิบกาวกับเทปกาวเสร็จเรียบร้อยแล้ว โดยที่ไม่รู้ว่า ท้องฟ้าที่สดใสถูกปกคลุมด้วยกลุ่มก้อนเมฆขนาดใหญ่และดำทะมึน บ่งบอกได้ว่าฝนจะตกในไม่ช้า... 

 

        ...กลับมาในสถานการณ์ปัจจุบัน น้ำฝนที่ตกลงมาจากท้องฟ้าซัดกระหน่ำเข้าไปที่ร่างบางที่กำลังง่วนกับการซ่อมเสาอากาศไฟฟ้าอย่างไม่ลืมหูลืมตา เหงื่อของเขาปรากฏบนใบหน้าแต่มันถูกผสมกับน้ำฝนที่เทลงมา เสื้อแขนยาวบางๆที่ไม่สามารถกันฝนได้แต่อย่างใด ฝนที่ตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ทำให้ผ้าบางนั้นแนบเข้ากับร่างทุกส่วน แจจุงดึงกางเกงขายาวหลวมๆของเขาขึ้นเพราะน้ำที่กางเกงดูดซับไว้ ทำให้กางเกงเกือบหลุดลงไปกองกับหลังคาอยู่แล้ว ใบหน้าที่ดูสวยทุกครั้งเมื่ออยู่หน้ากล้องแตกต่างกับใบหน้าในตอนนี้โดยสิ้นเชิง ความกังวลของเขาที่เก็บไว้ในใจได้แสดงออกมาทางสีหน้า แจจุงเริ่มรู้สึกท้อขึ้นมาอยู่เล็กน้อย แต่ยังไงเขาก็ยังพยายามต่อไป เพื่อทุกคน...  

 

        เปรี้ยง!

 

        "ว้ากกกกก!!" เขาร้องขึ้นอย่างตกใจสุดขีด เพราะอยู่ๆดีก็เกิดฟ้าผ่าในบริเวณใกล้เคียงนั้น 

 

        ด้วยความตกใจ เขาถึงกับลื่นในทันที!  เขาพยายามที่จะไขว้คว้าอะไรก็ได้ที่สามารถให้เขาได้มีที่ยึดและรั้งตัวเองไม่ให้ตกลงไปถึงพื้นจากชั้นสอง ในที่สุดเขาก็คว้าราวกั้นระเบียงที่ห้องนอนของยุนโฮได้... 

 

        เขาได้ยินเสียงของหัวใจที่เต้นรัวสลับกับเสียงหอบถี่ของเขา ทว่ามือที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนก็ไม่สามารถยึดเหนี่ยวราวระเบียงได้ตลอดไป...เขาแหงนหน้าขึ้นไปมองว่ามีใครอยู่ในห้อง เพื่อที่จะมาช่วยเขาได้บ้าง... 

 

        ในขณะนั้นประตูห้องน้ำก็เปิดออก ร่างสูงเดินออกมาจากห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี เพราะเขาจะได้กินไก่ทอดของแจจุงเป็นอาหารกลางวันในวันนี้ตามที่จุนซูบอกเขา 

 

        "...ยะ...ยุนโฮ...ยุนโฮ!! นั่นนายใช่ไหม!?" แจจุงตะโกนสุดเสียงเพราะมือที่เขาใช้ยึดกับราวระเบียงไว้กำลังจะหลุดในไม่ช้า 

 

        ยุนโฮสะดุ้งทันทีที่เขาได้ยินเสียงเรียกเขา เขารู้ว่าใครเรียก... แต่เขาไม่เห็นร่างของคนนั้น 

 

        "นายอยู่ไหนน่ะ แจจุง" ยุนโฮกล่าวพร้อมกวาดตาไปทั่วห้องเพื่อหาคนที่เขาเรียก... 

 

        "ฉะ...ฉันอยู่นี่…ที่ระเบียง..." ว่าแล้วยุนโฮก็รีบพุ่งตัวไปทีระเบียงอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นมือของใครบางคนที่เกาะราวของระเบียง 

 

        เขารู้ดีว่านั่นคือ...มือของคนคนนั้น 

 

        ...เพราะที่มือของคนคนนั้นกำลังใส่แหวนคู่รักที่แฟนคลับซื้อให้อยู่ 

 

        .

 

        .

 

        ...แต่แล้ว มือที่ยึดเหนี่ยวรั้งราวระเบียงกลับไม่อยู่เสียแล้ว... 

 

        ร่างสูงตกใจและตื่นตระหนกในสิ่งที่เกิดขึ้น เขาหวังว่าแจจุงยังคงจับราวระเบียงไว้อยู่ แต่เมื่อเขาวิ่งมาถึงก็ไม่พบมือที่จับราวระเบียงแล้ว...  

 

        .

 

        .

 

        ...แต่เขาพบร่างของคนคนนั้นนอนอยู่บนพื้นหญ้าแทน...  

         ...นี่คือ...จุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมที่คนทั้งสามคนต้องมีพันธะเกี่ยวพันกัน... 


---------------------------------------------------------------------------------

Vaniila Talk!! >_< (อ่านด้วยจ้า!!)

หวัดดีจ้า ทุกคน!!

วานิลลากลับมาอีกครั้งกับ ฟิคเรื่องนี้นะจ๊ะ
ตอนแรกๆจะงงนิดนึง เพราะฟิค Yaoi TVXQ เรื่องนี้มันต่อมาจากฟิค SJ ด้วยค่ะ
ตัวละครจะเป็นตัวเดิมทั้งหมด ว่าง่ายๆก็คือ

มันมี 2 version!! O_O

- Missing Love (Fic Yaoi TVXQ) <<< เรื่องนี้ไงจ๊ะ
- Blue Sapphire รักอันตรายของเจ้าชายไอดอล (Fic SJ + Yaoi)

        **Blue Sapphire เพิ่งเริ่มแต่งค่ะ หมายความว่าพิมพ์ลงในคอมอ่านะ แต่จริงๆแล้วแต่งก่อน Missing Love ซะอีก (แต่งในสมอง-ใช้วิธีการจำ) พูดง่ายๆว่าสองเรื่องนี้ก็คือเรื่องเดียวกันแหละค่ะ แต่แค่เปลี่ยนตัวหลักของเรื่องเท่านั้น

ใน Missing Love ยุนแจจะเป็นคู่หลัก (อันนี้แน่นอนอยู่แล้ว)
ใน Blue Sapphire ก็เป็นคู่ชายหญิง 4 คู่ กับคู่ชาย-ชายอีก 2 คู่ด้วยกัน

ปล. ไว้ว่างๆ หรือตอนกลางๆเรื่อง Missing Love วานิลลาจะมาลง Blue Sapphire ให้ละกันนะคะ >/\<
 
เม้นให้ด้วยนะคะ! วานิลลาจะได้มีกำลังใจแต่งต่อ ^O^  

 

edit @ 24 Nov 2009 21:54:36 by Vaniila&Choco

edit @ 24 Nov 2009 21:55:52 by Vaniila&Choco

edit @ 24 Nov 2009 21:56:41 by Vaniila&Choco

edit @ 25 Nov 2009 21:21:40 by Vaniila&Choco

 

...หลังจากที่ดองบล็อกมานานแสนนาน จนมันก็เค็มได้ที่ =w=;; (บล็อกนะจ๊ะ ไม่ใช่ปลาเค็ม)

จนเห็นการก้าวหน้ากระโดดไกลของบล็อกเพื่อนๆ ทำให้เราต้องหยิบปลาเค็ม เอ้ย! บล็อกมายำใหม่ซะ!! >[]<

ขอนำเสนอ! ผลงานล่าสุดของ Vaniila & Choco!!

 

แบบว่า...กว่าจะจะวาดได้ชิ้นงานหนึ่ง ใช้เวลาเป็นเทอมอ่ะ =O=;; (นานเกินไปแล้ว... - -*)

ส่วนนิยายก็อยู่ใน Dek-D ค่า~ >_<

http://writer.dek-d.com/noot8371/writer/view.php?id=531490

กดเข้าไปอ่านๆก็ได้นะคะ ไม่บังคับจ้า~ ^O^

ปล.!! ได้โปรดเม้นให้ด้วยนะคะ *O*

edit @ 12 Nov 2009 17:38:13 by Vaniila&Choco

edit @ 25 Nov 2009 21:21:06 by Vaniila&Choco

 

กลับมาเเล้วหลังจากหายไปนานนนนน

เรามาโม้เเล้นนนน วานิลามันโม้หายไปเยอะเลยมาโม้เพิ่มเติม

ในคอนฯเจอเรื่องประทับใจมากมาย(มากจนเเทบเลือดกำเดาไหล -.,-)

1.เห็นบอกเซอร์ยุนค่ะ (อันนี้ไม่มั่นใจว่าวานิลาเห็นป่าวนะคะเเต่ choco เห็นเต็ม2ตาเร้ยยย)ตอนเค้าลอยข้ามหัวอันงดงามของchocoไปอ่ะค่ะ

2.ชางมิน(ที่รักเป็นอันดับ2)ยิ้มให้เเล้วยังโบกมือด้วยนะ ย้ำอีกครั้งว่าเเทบสิ้นสติค่ะ

3.เเจ(ที่รักอันดับ1)ยิ้มเเอนด์ยักคิ้วให้ ประมาณว่าจีบบบเเต่มาหลอกให้ได้ใจซักพักก็หนีปายยยยย

4.ยุนทำหน้าตกใจใส่(อันนี้ไม่น่าดีใจนะ เเต่เอาเถอะ)

5.เซียทำสายตาเคียดเเค้น?ใส่(chocoไม่เเน่ใจนะเเต่รู้สึกถึงรัศมี DARKNESS EYES เค้าโกรธตอนChocoทำท่าล้อเลียนเค้าอ้ะป่าวหว่า (ไม่เเน่ใจอย่างสุดเเรง) )

นึกไม่ออกเเล้วอ่ะบ้ายยบายนะหม่ามี้เรียกกินข้าว

ก่อนไปรักทุกคนนะจ๊ะ

edit @ 15 Jul 2009 21:43:07 by Vaniila&Choco

edit @ 25 Nov 2009 21:20:46 by Vaniila&Choco

 

 

 

รู้ไหมจ้ะ!? ว่าวันที่ 17 กรกฎาเป็นวันอะไร???

วันเกิดของวานิลลาไง!! >[]<

อยากรู้ว่าปีนี้จะได้ของขวัญอะไรบ้าง อิอิ ^^

ปีที่ผ่านๆมา วันเกิดของวานิลลาจะถูกลืมง่ะ มันคงเศร้าใจมากเลย (ได้ข่าวว่าเจ้าของวันเกิดจะเศร้ากว่า T^T)

 ที่ถูกลืมก็เพราะใกล้สอบ mid term มากๆ ทำให้ทุกคนไม่มีเวลาซื้อหรือนั่งทำของขวัญวันเกิดให้ T_T

จากใจจริงๆ วานิลลาอยากได้ของขวัญมาก แต่ถูกลืมต่อไปเรื่อยๆก็ไม่เป็นไรหรอก ^^

มีหลายคนบอกว่า แทนที่จะให้เพื่อนมาฉลองวันเกิด เราน่าจะไปแสดงความกตัญญูให้กับพ่อแม่ดีกว่าไหม? เพราะพวกท่านทำให้เราเกิดมา ลืมตาดูโลก

วานิลลาจะพยายามอยู่กับพ่อแม่ให้มากที่สุดในวันเกิดของเรา จะเป็นลูกที่ดีของพวกท่าน... (สรุปว่าเอนทรี่นี้กลายเป็นเอนทรี่เพื่อผู้บุพการีเสียแล้วครับพี่น้อง = =;;)

ช่วงนี้วานิลลาจะกระตุ้นเพื่อนๆให้รู้ว่าวันที่ 17 เป็นวันเกิดของเรานะแต่พอเพื่อนบางคนที่ทักไปหลายๆครั้งตอบกลับมาว่า "อ้อ! 17 เดือนนี้วันเกิดแกเองเหรอ?" เอ่อ...ถ้าทักไปครั้งแรกก็จะไม่ว่าอะไรหรอกนะ แต่สำหรับเคสนี้ ทักไปทุกครั้งก็จะตอบกลับมาอย่างนี้ทุกครั้ง! ซึ่งมันทำให้วานิลลารู้สึกเจ็บปวดมาก! TT^TT ว่าแกไอ้เพื่อน!...บังอาจลืมวันเกิดเราได้ไง พวกเรายังเป็นเพื่อนกันอีกหรือเปล่า และ บลาๆ เอ่อ...เรื่องบ่นนี่ช่างมันเถอะค่ะ = =;; เพราะวานิลลาก็บ่นไปตามอารมณ์ในตอนนั้น

วล. (วานิลลาลิขิต) วานิลลาก็เลยวางแผนไว้ว่า ปีนี้จะฉลองวันเกิดของตัวเองคนเดียว!! โดยการวิ่งออกกำลังกายเป็นเวลา 2 ชั่วโมงติดกัน!! (ตายแน่เลย @[]@) เพื่อสุขภาพของเราในภายภาคหน้า ต้องอดทน(ว้อยยยยย!!!) >[]<

 

edit @ 12 Jul 2009 21:28:58 by Vaniila&Choco

edit @ 12 Jul 2009 21:30:19 by Vaniila&Choco

 

 

หนึ่งเดือนก่อนหน้านี้...

หญิงสาวผู้สวมหมวกเห็ดน้อยสีส้มอ่อนอยู่ตลอดเวลาถูกเพื่อนที่ชื่อหินอ่อนลากมาเล่นบล็อคด้วยกัน

"หืม?? - -^" เธอครางในลำคออย่างงุนงงเล็กน้อย

"มันคืออะไรวะเนี่ย? = =;; June Write เรอะ??" 

ต้องคอยอัพบล็อค...

คอยรดน้ำ...

ดูแลเอาใจใส่ต้นไม้ตลอดทั้งหนึ่งเดือนเต็มๆ

"ฮู่ว์ จะจบแล้วนะ ไอ้ June Write นั่นน่ะ อำลาหรือยัง วานิลลา" มาเบิ้ลคุงสะกิดที่ไหล่ของหนูเห็ดน้อยเบาๆ (ได้ข่าวว่าสะกิดแรงจนช้ำในมาก! TT_TT)

"อะ...อ๋อ! ยังเลยอ่ะ ไม่รู้จะลงอะไรดี TOT" คุณวานิลลาเริ่มลน เนื่องจากอู้งานสุดฤทธิ์

"รู้สึกว่าต้นไม้ของเธอไม่ค่อยแข็งแรงเลยนะ เพราะเธอไม่ได้ดูแลเอาใจใส่มันเลยใช่ไหม? - -^"

ในความหมายของมาเบิ้ลคุงก็คือ มันไม่มีดอกไม้เลยน่ะสิ T_T (เค้าขอโต้ดดดด)

"ก็อานะ (- -" )" น้องเห็ดน้อยหลบสายตาทันที

มันก็จริงของเธอนั้นแหละ มาเบิ้ลคุง TTwTT

 

วานิลลารู้สึกผิดจริงๆว่าที่ไม่ดูแลต้นไม้ของตัวเองเลย ก็เลยว่า...

อยากให้มีกิจกรรม... July Write!!

edit @ 30 Jun 2009 19:46:08 by Vaniila&Choco

 

เมื่อวันเสาร์ที่ 27 มิถุนายน วานิลลาและช็อกโกไปงานคอน MIROTIC!! กรี๊ดดดดดดด!! >[]<

ได้เห็นเทพตัวเป็นๆด้วย! หล่อมากกกกก!! หล่อมากมาย~~~

อยากจะถ่ายรูป ก็ถ่ายไม่ได้ การ์ทมาคุมตลอดเลย เซ็ง! =O=

เปิดตัวคอนขึ้นมาปุ๊บ คุณหมียุนก็ลอยข้ามหัวมาซะงั้น =.,= โฮะๆ วานิลลาตกใจสุดๆเลยล่ะ

มีหลายอย่างที่ประทับใจมากแทบสิ้นสติ

1. สุดหล่อประจำใจคุณช็อกโกคือ ชิมชางมิน ยิ้มให้คุณเธอ แล้วโบกมือให้ อาเจ๊ช็อคโกก็แทบลงไปกลิ้งกับพื้นแน่ะ

2. คุณนายแจจ๋า...ศัตรูตัวร้าย!! (อะล้อเล่นๆ ^^ จริงๆแล้ววานิลลารักหมดใจเลยล่ะ) แจจุงเค้าหัวเราะเยาะวานิลลาอ่ะ! คือเมื่อตอนกลางๆของคอนเสิร์ต ฝูงมหาชนเพศหญิงปล่อยพลังสัญชาตญาณดิบของพวกเธอออกมา - -" ว่าง่ายๆว่า พวกเธอตามไปทุกที่ที่เหล่าเทพเดินไปตรงนั้น และวานิลลาและช็อกโกก็ปลิวไปตามพวกเขาด้วย (โดนผลักจะกระเด็นเลยอ๊า! T_T) แต่ทำไมไม่รู้ว่าตอนนั้นมีคนเข้ามาผลักวานิลลาจนกระเด็นไกลมาก! ตัวหมุนติ้วๆ เหมือนลูกข่าง ซึ่งเป็นท่าที่ทุเรศมากๆ หน้าแทบจะทิ่มกับพื้น ถ้าไม่ได้มือของช็อกโกที่ช่วยรั้งไว้ และในขณะนั้นแจจ๋าก็หันมามองพอดี แล้วยืนหัวเราะคิกคักแบบอายม้วน =[]=;;!! วานิลลาอายแทบอยากจะหนีออกจากคอนแล้ว!!

3. ตอนที่เหล่าเทพร้องเพลง Love In The Ice (บอกได้อย่างเดียวว่า back ground สวยโครตๆ >_< ชอบๆ ซึ้งด้วย) มีท่อนหนึ่งที่เซียต้องร้องยาวแนวบ่นๆ น้องโลมาเกือบจะกินไมค์เข้าไปอยู่แล้ว = =;;; น่ากลัวมาก! ช็อกโกนึกสนุกก็ทำท่าเลียนแบบ เอาแท่งไฟที่มีเขียนว่าดงบังชินกิมาทำท่าจะกินเหมือนเซียจุนซู และในขณะนั้นอาหมียุนที่กำลังอินกับเพลงอยู่ โดยการยืนอยู่นิ่งๆตามคอนเซ็ปของเพลง ก็หันมามองช็อกโกที่กำลังกินแท่งไฟ?? เขาถึงกับตกใจเล็กน้อยด้วยใบหน้าที่อึ้งๆ แล้วหันไปร้องเพลงต่อ... ช็อกโกลงไปนั่งอายม้วนที่พื้นทันที - -* [อันนี้ทุกคนสามารถเช็คดูได้จาก clip ที่แคสถ่ายเพลง love in the iceได้นะคะ ว่ายุนเค้าตกใจอย่างไง ตอนที่ทุกคนต่างร้องโหยหวนแข่งกัน = =;; สังเกตุตรงจอมอนิเตอร์ให้ดี!]

4. ถ้าวานิลลาจำไม่ผิดนะ ตอนที่เหล่าเทพร้องเพลง HaHaHa Song (ชื่อเพลงถูกป่าว? =O=??) แจจ๋า(อีกแล้วววว)ก็เดินมาที่ทางเดินตรงกลาง บังเอิญว่าเขาเห็นวานิลลากะช็อกโกพอดีเด๊ะ! ช็อกโกโดนรอยยิ้มของเขาไปเต็มๆ ส่วนวานิลลาโดนเขาพยักหน้าให้แล้วหัวเราะ =..=^ อันนี้เราไม่เข้าใจเลยแฮะ ว่าทำไมเขาถึงพยักหน้าให้ และเพลงต่อๆมาก็พยักหน้าให้อีกสองถึงสามครั้ง ^^ วานิลลาก็ยังเอ๋อต่อไปคะ! ฮ่ะๆๆ อาจจะเป็นเพราะแจจุงคงนึกถึงตอนที่วานิลลาหมุนเคว้งคว้างครั้งนั้นละมั๊ง ^O^

โชคร้ายสุดๆก็เลยก็คือ...กลับมาบ้านปุ๊บ หูแทบไม่ได้ยินอะไรเลย! TTOTT

 

วานิลลาของเล่าไปเพียงแค่นี้นะคะ...บ๊ายบายค่ะ! >[]<

รักดงบังชินกิมากๆนะคะ  

edit @ 29 Jun 2009 20:37:59 by Vaniila&Choco

edit @ 25 Nov 2009 21:19:26 by Vaniila&Choco

ใกล้จะวันที่ 27 มิถุนายนเเล้วเน้อ อาทิตย์นี้เรามีความสุขสุดๆไปเลย เพราะว่า...

1.วันเสาร์คอนฯดงบัง(กรี๊ดเราจะได้เจอที่รักเราเเล้ววว...หลังจากนั่งนับวันรอมาหลายวันหลังจากซื้อบัตรได้ เราอยู่ตรงบัตรยืน 4500 โซน AR นะจ้ะใครไปก็ขอให้มีความสุขด้วยล่ะส่วนคนที่ซื้อบัตรไม่ทัน ไม่ต้องเสียใจเด๋วจะมาเล่าให่ฟัง อิอิ)

2.วันศุกร์รีบอรน์ออกเล่ม 21เเล้วจร้า(อันนี้ก็นั่งนับวันรอเหมือนกัน)

3.อาทิตย์นี้การบ้านน้อยมาก(ดีใจสุดๆเร้ย)

เอาล่ะเรื่องที่อยากจะบอกก็มีเเค่นี้ ใครไปคอนฯก็ไปเจอกันในงานเน้ออออ

edit @ 28 Jun 2009 12:03:23 by Vaniila&Choco

 

 

อยู่ดีๆห้องก็เงียบซะงั้น เราเลยโพล่งออกมาเต็มสตรีม ว่า"เต้นโว้ย!"

คนทั้งห้องเค้าเลยหันมามองเรากันใหญ่ อายอ่ะ!ไม่ไหวเเล้วอายมากกกกกกกกกก

หลังจากนั้นเราก็เอาศีรษะมุดลงไปในวงเเขนทันที หน้าเเดงอย่างหาสาเหตุไม่ได้(ความจริงมันก้อโจ่งเเจ้งอยู่เเล้วนะ)

ความจริงคุยกันเรื่องงานนิทรรศการดนตรีของโรงเรียน คนข้างๆถามว่าวันนี้น้องป.1เต้นnobodyใช่มั้ย เราก็ตอบกลับไปเเบบทำมะดานั่นเเหละแต่เกิดเหตุสุดวิสัยทุกคนในห้องขณะคุยอยู่ก็เงียบ เงียบมากกกกเงียบจริงๆ

ความอายในวันนี้มีเเค่นี้เเหละ ขอบคุณที่ช่วยรับฟังนะจ๊ะ ความจริงจะเอารูปมาลงแต่ขอพ่นความอับอายซักนิด

กรี๊ดไม่ได้เอารูปมา เด๋วมาลงทีหลังละกันนะ^_^''''

 

edit @ 15 Nov 2009 08:59:17 by Vaniila&Choco

edit @ 15 Nov 2009 08:59:44 by Vaniila&Choco

เอารูปของตัวเองมาแฉอีกแย้ววว~~ แว้ว~~ แว้ว~~ =[]= (กรุณาใส่แอคโค่ไปด้วยนะจ๊ะ ^O^)

เป็นรูปที่วานิลลาวาดเล่นเมื่อตอนปีที่แล้ว...เชิญชมได้เลยจ้า >O<

 

รูปข้างบนนั้น วาดมั่วเต็มที่เลย =_____=;;

แต่อีกรูปนี้สิ... (say ไม่ออกเลยง่ะ - -^^)

 

 

**โอ้วจอร์จ!! ตามันเบี้ยวววววว~~ TTOTT ม่ายน๊า! 

หมดแล้วจ้า

เดี๋ยววันหลังๆจะมาอัพใหม่นะคะ

Bye Bye~

edit @ 10 Nov 2009 21:37:50 by Vaniila&Choco

edit @ 25 Nov 2009 20:07:24 by Vaniila&Choco